Soechoemi. Bron: Clay Gilliland, Flickr
Vooruitlopend op mijn boekpresentatie bij Jacques Baas op 13 oktober is alvast mijn auteursite in het leven geroepen met een blog als dynamisch onderdeel. Anders dan Zilvervis, gaat dit blog primair over mijn boekpublicaties bij het auteursimpresariaat en dat is anno nu ‘Van het Pad’ en alles er omheen. Het blog bevat nog meer verhalen en teksten die samenhangen met de beschreven bestemmingen. De foto hierboven is een illustratie bij mijn eerste blogpost op frankflippo.nl, onderwerp: de essentie van reizen.
De uitgeverij is niet meer, maar mijn boek is via bol.com en via mijzelf (€9,95, via hfflippo@gmail.com) nog verkrijgbaar. Helaas geldt dit niet voor het ebook waarin je op de links kon doorklikken onder het motto ‘meer weten’. Ik heb alle screenshots, illustraties en teksten bewaard en overweeg het ebook binnenkort opnieuw uit te brengen, ditmaal in eigen beheer. Ook zonder die extra info durf ik de stelling aan dat het boek zeer de moeite waard is. Negatieve recensies ben ik niet tegengekomen. Wel vond ik bij toeval deze uiterst lovende bespreking van mijn boek. Wie nu nog niet overtuigd is…
Foto: Toon Bronselaer, Flickr
De rijstterrassen van Longsheng behoren tot de meest indrukwekkende landschappen in China. We vinden één dorpje tussen de meanderende heuvels, slechts bereikbaar over smalle paadjes, met houten huizen die als vogelnesten in een nauwe vallei liggen geklemd, met blauwige rook die tussen hun leistenen dakpannen omhoog krinkelt. Het is ook hier dat we na een lange wandeling een pension vinden.
De avond valt; binnen mept onze gastheer springend en dansend vliegen dood. Misschien baalt hij dat ik zijn boombox uit wilde, maar het is nu wel stil. Genietend sluiten we onze ogen- niet voor lang. Felle knallen klinken op die lang nagalmen door de heuvels. Het gebeurt met regelmatige tussenpozen; geen toeval, ontdekken we als we de bron van het geluid vinden. Wegwerkers verbrijzelen enkele honderden meters verder met behulp van dynamiet stukken rots om ruimte te maken voor een talud; voor het grootste deel ligt het er al en slingert als een roodbruin litteken door de sappig groene heuvels met hun honderdduizenden rijstplantjes. Het is nog slechts een kwestie van maanden, voor de eerste toerbussen arriveren. Nu groeten mensen nog zonder winstoogmerk en vlechten ze rieten manden voor eigen gebruik. Lang zal dat niet meer duren. Lees verder
‘Gedenk de blauwe winter in uw spel van vuur’ (Uit een gedicht van Gerrit Komrij)
Winterberg, 22/2/2016
In de Chinese kunstopvatting geldt het vermogen om bewegend water levensecht op papier weer te geven als bewijs van meesterschap; dit is de toetssteen voor examinatoren. De natuur is de leermeesteres van de kunst en ik denk aan een onwaarschijnlijk mooi Chinees sneeuwschilderij terwijl ik hier in de Roodhaarbergen naar de smeltwaterbeekjes kijk, kolkend, kabbelend en fluisterend in hun eigen ondoorgrondelijke taal. Aan de zonkant van de berg loop ik door een tinkelend woud waar smeltende sneeuw trage druppels in duizendvoud parallel doet uiteenvloeien; later op de dag en op grotere hoogte zijn de smeltwaterpoelen opnieuw discreet toegevroren met een vlies van ijs, het koele gazen laken van Moeder Aarde. Lees verder
Na lang getouwtrek over en weer heeft gemeente Utrechtse Heuvelrug eindelijk besloten, de vergunning in te trekken voor een zogenaamd biologische varkensstal met vrije uitloop voor 895 varkens vlak buiten de bebouwde kom van Doorn. Hier is het nodige aan vooraf gegaan. Ook Zilvervis kwam in het geweer en benaderde met een groep verontruste burgers de lokale politiek. Samen met andere belangengroepen en met name Vereniging Leefbaarheid Doorn zijn zij erin geslaagd, schone lucht en een schoon milieu voor Doorn veilig te stellen. Uw stem laten horen heeft zin; onze inspanningen zijn niet voor niets geweest. Lees verder
Foto: met dank aan Yellowstone National Park
Beste Karel,
Schrik niet, nu je onaangekondigd een brief van mij ontvangt. Ik heb noch rekeningen met je te vereffenen, noch oud zeer om op te rakelen.
Integendeel, onze omgang is beter dan die in tijden was. De enige reden dat ik schrijf is mijn wens gelezen te worden. De lichte onvrede die aanzet tot schrijven is niet altijd benoembaar en vermoedelijk van existentiële aard; men moet ermee leren leven.Dit klinkt als een vreselijke ziekte, wat het niet is. Het is slechts een gemoedstoestand, te vergelijken met de sluierbewolking die nu al dagenlang boven onze contreien hangt en waarin slechts af en toe met tegenzin een bleke zon doorbreekt. Lees verder
Een van de landen die ik in mijn later dit jaar te verschijnen reisverhalenbundel aandoe is Tibet. Wie Tibet zegt, kan niet om Gendün Chöpel heen. Ik laat hem hier zijn visie uiteenzetten in zijn typerende, gepeperde toonzetting. Dit gefingeerde interview is gebaseerd op werkelijke uitspraken van deze kunstenaar, intellectueel en vernieuwer.De Dalai Lama kennen wij als de kwintessens van de moderne heilige; de anti-held, vaak luchtig en schertsend, die veel ellende doorstond maar daarvan is gegroeid. Iedereen die meer wil weten van Tibetaans boeddhisme, raad ik zijn van eruditie getuigende boeken van harte aan. Maar wie meer wil weten over Tibets moeizame worsteling met de rest van de wereld kan beter een andere auteur lezen en dat is bovengenoemde meneer (1903-1951). Lees verder
