Gedroomde Kaiserschmarren in Hitlers kuuroord

prora-grijs

Prora, KdF Seebad. Bron: m.a.r.c., Flickr

15 juli 2012, Rügen (Duitsland), onophoudelijke stortregens.

Voor het weer hadden we beter thuis kunnen blijven. En in Binz vangen we voortdurend bot als we vragen naar een plek om te overnachten. Pas na urenlang zoeken vinden we er een. Het is een souterrain onder een huis buiten het dorp. Onze gastheer zwaait ons al van verre toe vanuit zijn tuinhuisje vol lege bierflessen. ‘Ik ben weduwnaar’, zegt hij bij wijze van kennismaking. Hij vertelt waar wij kunnen slapen, en ook zijn levensverhaal, en nog meer, en nog meer. Het is een monoloog zonder einde, dus breien we dat er zelf maar aan, want we zijn moe van de lange reis en willen rusten en dat vertellen we hem ook. Met tegenzin stemt hij toe en wij sluiten de deur. We horen nu alleen nog het snorren van de petroleumkachel en het ruisen van de regen.

Zie ik er soms ook zo slonzig uit, ben ik vaak ook te persoonlijk en te lang van stof? Is dat waarom deze man me zo tegenstaat? Na vanavond neem ik mij voor, nooit meer op deze manier anderen tot last te zijn. De man is weg, maar de bijbehorende geuren van peut en gekookte kool hangen hier nog.  Ons verblijf is aangekleed met schilderijtjes, tapijten, meubilair en snuisterijen die spreken van een mistroostig, tweedehands Oostblokbestaan zonder lichtheid of kunstzinnigheid, van een wereld in grijstinten waar mensen plichtmatig overleven in de nooit optrekkende nevel van een grauen Alltag.

De volgende ochtend ontbijten wij met onze voorraad oudbakken broodjes. Omdat het maar blijft regenen, vluchten we naar de enige overdekte plek op Rügen waar je een hele dag zoet kunt zijn. We gaan op weg naar een uitzonderlijk lang gebouw, het langste ter wereld zelfs, om precies te zijn van vier en een halve kilometer lang.  Adolf Hitler wilde hier een vakantieoord laten bouwen voor arbeiders. Als voorportaal van de hel vinden wij halverwege onze tocht een Imbiss van grijs aluminium, als een gestrande ruimtesloep uit een slechte sciencefictionfilm. We fietsen gestaag door in de stortregen tot we de reus zien opdoemen: een schier eindeloze reeks geschakelde kazernes, zes verdiepingen hoog, grauw, grijs en vervallen. Ik verklaar dit bouwwerk eenzijdig als Volstrekt en Immens Lelijk. Dit gedroomde vakantieoord voor 20.000 gasten en 5.000 bedienden werd nooit afgebouwd. Vele malen zong  hier de afgelopen halve eeuw een vraag rond. Deze luidt: ‘Wat moeten we met dat ding?’

De bouw alleen al viel vijf keer duurder uit dan gepland. De 9000 bouwvakkers legden halverwege hun bakstenen neer, want in 1939 brak de oorlog uit en ze werden allemaal teruggeroepen naar de wapenfabrieken. Drieënzeventig jaar verder: . Naargeestig zet Prora zich voort tot het gebouw zich verliest in de verte, een stenen karkas zonder eind. In deze eerste kilometer, in het vale licht van deze regendag zien we nergens achter de vensters een lampje branden. In de aanhoudende nattigheid zien wij het DDR-pleisterwerk uit 1980 haast voor onze ogen afbrokkelen. Maar het karkas is nog stevig en zo te zien waterdicht, dus we volgen de borden richting ingang ‘Prora Mitte’, je hebt ook nog Prora Ost en Prora West, met gelijknamige treinstations tot we ergens een natgeregend groepje naar binnen zien schuifelen. Een storend metalig gebonk roert in onze gemoedsrust. Een kunstinstallatie, een drummer van een trashbandje? Zoekend kijken we omhoog naar de bron van het geluid. Ruim boven douchehoogte bungelt een roestige regenpijp los in de wind en voegt grote gutsen bruin water toe aan de stortregen.

(Dit fragment is een voorpublicatie. Het volledige verhaal verschijnt binnenkort in een reisverhalenbundel van mijn hand. Houd dit blog in de gaten, er verschijnen regelmatig updates) 

Advertenties

Over Zilvervis

Zilvervis staat voor drs H.F. (Frank) Flippo (1962), journalist, historicus, (tekst) schrijver en schrijfcoach/docent. Auteur van onder andere 'Esoterie in begrijpelijke taal', (non-fictie verschenen maart 2013). Interesses: letterkunde, mythologie, filosofie, natuur.
Dit bericht werd geplaatst in Cultuurhistorie, Politiek, Reisverhalen en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s