(Door Frank Flippo)
In de jaren zeventig waren het populaire consultatiebureaus voor anticonceptie. Rond de eeuwwisseling verdwenen zij weer vrij geruisloos. Dit kleine portret toont de zwanenzang van een eerst verguisde, daarna zeer gewaardeerde en vervolgens vergeten instelling. Het voorbeeld in deze tekst is het Rutgershuis in Utrecht dat op 1 januari 2002 definitief zijn deuren sloot. Oorspronkelijk gepubliceerd in Ons Utrecht.
(Door Frank Flippo)
Niet alleen de Europese cultuurgeschiedenis maar de visies van zowat de hele wereld haalt Matthijs Schouten erbij om de eeuwige wisselwerking tussen cultuur en natuur te beschrijven. In zijn ‘Spiegel van de Natuur’ lees je over hooggestemde idealen, inspirerende mythen en wat al niet meer…Lees de recensie.(Oorspronkelijk verschenen in Onkruid)
(Door Frank Flippo)
Het succes van Maarten van Rossem, ooit Zilvervis’ eindscriptiebegeleider, toont aan hoe goed grumpy old men het doen in de media. Midas Dekkers is een ander voorbeeld. ‘De Hommel’ is een bundel radiopraatjes van hem. Lees de recensie
(Door Frank Flippo)
Hoe ziet een dag in de Derde Wereld eruit als je bijna niets te besteden hebt? Bovenstaand boek laat vele voorbeelden zien. Lees de recensie, oorspronkelijk geschreven voor Onkruid.
(Door Frank Flippo)
Hier aan de Ligurische Zee ontstond het recept voor pesto. Wandelend langs de Cinqueterre-dorpen kan iemand zijn neus achterna lopen en alle benodigde kruiden ruiken. Blijf vooral ook voor je kijken, want de ongenaakbaar gelegen mini-stadjes zijn bereikbaar via rotspaden langs hellingen zo steil, dat eeuwenlang de ‘vijf landjes’ slechts per boot bereikbaar waren. Het microclimaat is zo warm en vochtig en zo goed beschut tegen de noordenwinden dat het hier in december kan aanvoelen alsof je op Sicilië bent. Maar Cinqueterre is Noord-Italië, omgeving Genua. Verslag van een onvergetelijke tocht.
Lees ook
In hoger sferen op de Sacro Monte van Orta
Cucuruzzu en mazzere, een wandelreis door Corsica
(Door Frank Flippo)
Annie Brouwer was nog burgemeester toen dit interview in 2003 gebeurde, maar speechschrijver is Frank van der Lecq nog steeds. Veel beroemde schrijvers lezen hun tekst hardop om te ontdekken hoe het ‘klinkt.’ Een speechschrijver zal dit zeker ook doen. Maar hoe komt hij telkens weer aan zijn inspiratie, en hoe creatief moet je er eigenlijk voor zijn? Frank: “Ik vraag me nog steeds af hoe lang dat goed gaat.”
(Door Frank Flippo)
Ronse, provincie Oost-Vlaanderen, in de Vlaamse Ardennen en dus omringd door hoge, fraai beboste heuvels, ligt pal boven de taalgrens. Het is een van die schaarser wordende plaatsen in België waar Frans- en Vlaamstaligen nog redelijk gemoedelijk dooreen leven. Het dialect van de officieel Vlaamstalige Ronsenaren is een schier onnavolgbare mix van Vlaams, Waals en lokaal patois. Het wat haveloze, industriële voorkomen dankt het aan het verleden van textielarbeiders. Wie daar doorheen kijkt geniet op deze stadswandeling van art-décogevels, gietijzeren bruggen en verrukkelijke pralines.
(Door Frank Flippo)
Op 1 mei 2003 stopte Wil van Ginkel haar 23-jarige carrière als secretaresse van de burgemeester bij gemeente Utrecht. Twee burgervaders en evenzovele burgermoeders maakte zij mee, zonder ook maar één dag ziek thuis te zitten. Een interview vol prachtige anekdotes vanuit de binnenkant van het Utrechtse stadhuis en tegelijkertijd een retrospectief van een dankbare bijna-pensionada.
(Door Frank Flippo)
Hoe leg je aan kinderen uit wie de stapelgekke Ludwig van Beieren was? Of: wat is ‘neo’? Manon van den Berg was in 2003 medewerker van de kinderafdeling van het Utrechtse Centraal Museum, ‘Kids Centraal’. Zij begeleidde kinderen vanaf zes jaar: “Die kunnen al wat langer aandacht vast houden.” Een interview over onder andere een nachtwandeling waarin kunstwerken tot leven kwamen met nonnen in nachtjaponnen.
(Door Frank Flippo)
Weinig plekken in Oost-Nederland brengen je zo dicht bij het feodale verleden dan het Pieterpad van Laren naar Vorden; je passeert hier het ene middeleeuwse kasteel na het andere, loopt over majestueuze lanen en in geen velden of wegen kom je enige stedelijke herrie tegen. Al kan je hart altijd een oplazer krijgen van het helse geblaf van een opgeschrikte boerderijhond, natuurlijk onaangelijnd. Verder een spookgeschiedenis en andere verhalen over adel langs deze Pieterpadetappe, nummer 13 in een reeks van 26.
Zilvervis 