(Door Frank Flippo)
De bewoningsgeschiedenis van de 1e en 2e Dorpsstraat te Zeist gaat terug tot de vroege middeleeuwen. Hier kampt Zeist al jaren met parkeerproblemen, zwerfvuil en vooral met geluidsoverlast op uitgaansavonden, zeer tegen de zin van de omwonenden. Gemeente
Zeist publiceerde in mei 2011 een buurtplan met analyses en oplossingen. Is Zeist nog altijd ‘het deftige dorp’ of zijn dit echte grotestadsproblemen? Zilvervis verzorgde de tekst.
Slijmvorming, het Loofhuttenfeest, een tuingraf, guerilla-gardening, nachtmerries, de goudsbloem, landgoed Duno, kruidige herfstdrank. Lijkt een allegaartje, is het niet. Tussen 2005 en 2008 verzorgde ik een rubriek in Onkruid over de wisselwerking lichaam-natuur en dingen van het jaargetij. Kwalen en dan groeiende kruiden die helpen. Wandelingen voor dan, seizoensfeesten etc. Hier september 2006 hergepubliceerd. Proudly presenting…
Deze Pieterpad-etappe voert door een rijk begroeid rivierenlandschap, geschapen door de Maas en de wind. Onder andere de Afferdense Bergen zijn het fraaie gevolg van dit samenspel. De staart van deze wandeling voert door de befaamde Maasheggen. Dit gebied vol kwinkelierende zangvogeltjes, egels en dassen omvatte ooit een groot deel van de Maasoevers. Het scheelde maar een haar of alles was opgeofferd aan intensieve veeteelt en maisvelden. Tegenwoordig doet het vreemd aan, er doorheen te lopen, juist omdat je nergens anders zo’n landschap vindt. Wat ooit gewoon was, lijkt nu buitenissig.
(Door Frank Flippo)
Vroeger hielden mensen kanaries puur vanwege de zang. Hedendaagse kanariekwekers leggen zich vaker toe op het uiterlijk van de vogel. Dit kan leiden tot bijvoorbeeld de Parijse Frisé-kanarie. De vogeltjes komen echt van de Canarische Eilanden, waar je ze nog altijd in de eucalyptus- en fruitbomen kunt zien zitten. Gesprek met een paar Utrechtse kanariefokkers van het eerste uur. (Oorspronkelijk gepubliceerd in 2001)
(Door Frank Flippo)
“Vater Grün”heeft een heel eigen visie op de christelijke traditie. Tegelijkertijd is hij een echte Benedictijn: zeer actief, sociaal betrokken, middenin de wereld, bouwend aan verbetering. Vele inspirerende boeken kwamen van zijn hand, onder andere “de hemel; begint in jezelf; de wijsheid van de woestijnvaders voor mensen van vandaag.” Grün grijpt hier terug op de allereerste christelijke monniken, nog voor er monnikenordes bestonden, die teruggetrokken in de Egyptische woestijn essentiële waarden ontdekten. Een biografische schets, oorspronkelijk verschenen in Onkruid in oktober 2007.
(door Frank Flippo)
Het eerste deel van deze Pieterpad-etappe tussen Millingen en Groesbeek, tot Leuth, voert over eentonige wegen. Wie dat overslaat, mist wel het verrassingseffect van een plotselinge verandering. Want daarna voert het pad via een kronkelweg ineens het Duitse Zyfflich binnen. Even verder loopt het pad Nederland in, de steile Duivelsberg op. Aan de andere kant, in het Kastanjedal, groeien goudveil en ereprijs, kruipen hazelwormen en klinkt ‘tudeljohoo’ soms het lied van de wielewaal. Op de meeste plaatsen waar het heel mooi is, verdringen mensen, dieren en planten elkaar. Hier werd een bouwproject ternauwernood afgeblazen. Klim, daal af en klim weer voor het essenbronnenbos.
(door Frank Flippo)
Rond 1859 was er geen houden meer aan op het laaggelegen veen van Schokland. Zo ver was het afgekalfd, dat de huizen het ternauwernood meer hielden. De koning liet alle inwoners evacueren en het eiland werd prijsgegeven aan de golven. Na het gereedkomen van de Noordoostpolder, in 1939, ontstond uit de restanten van Schokland een ‘museumeiland op het droge’. Harry Mulisch schreef in 1957 een kort verhaal, ‘De vloek der paarden,’ een gefingeerd verslag van de ondergang, met langzaam verzinkende, mummelende schipperslui; Schoklanders die de golven gaandeweg boven zich zien sluiten. November 2008 telde Schokland, na een lange periode zonder bewoning, weer vier huishoudens. Tegenwoordig mag het zich het nieuwste dorp van Nederland noemen. Loop in gedachten mee. (PDF is als artikel gepubliceerd in Te Voet, november 1997)
(Door Frank Flippo)
Niemand wandelt volkomen onaangedaan door deze wereld en de ene plek is de andere niet. Dit stuk gaat over leylines en de vraag wat ‘heilige geometrie’ is. Wat gebeurt er precies als je op een krachtplek staat? Hoe kun je zelf zulke plekken opsporen? Op de afbeelding ziet u Skelligg Saint-Michael, een rots in zee voor de kust van het Ierse Kerry; eeuwenlang een toevluchtsoord voor monniken. Wat gebeurt er als je hier loopt? Lees… (bewerking van een artikel, geschreven voor het Eigentijds Festival)
(door Frank Flippo)
Wie door de duinen wandelt van Noord-Kennemerland, vindt overal levende relicten; groententuintjes die hier vanaf de middeleeuwen liggen, een abdij met een minstens zo oude geschiedenis, een besje dat eikels raapt onder kromgegroeide bomen, terwijl boven haar een roofvogel krijsend wegwiekt. Altijd druk, betwist en geliefd, werden dit ‘onlanden’ genoemd omdat het geschreven recht er niet gold en ieder er zich mocht vestigen. Een gebied van struikroverij, knokpartijen en veldslagen, maar ook van konijnenjacht, bietenveldjes en weergaloze natuur. (Oorspronkelijk verschenen in Te Voet)
(door Frank Flippo)
Het huidige appartementencomplex aan het Utrechtse Servaasbolwerk herinnert aan koude noch warme oorlog. Van vervlogen verzetsdaden wordt het koud noch warm. Het past in een trend: na 1945 is meer ouds verdwenen dan daarvoor, het bombardement op Rotterdam inbegrepen. De Servaasbunker was de laatste grote Utrechtse bunker. In oorlogstijd vooral communicatiecentrum, daarna ook atoomschuilkelder. Tot aan de sloop in 2004 zaten de schokvrije vloeren, de telefooncentrale en de originele deuren er nog. Oud-verzetsmensen wilden er een oorlogsmuseum van maken. Zoals vaker, liet de plaatselijke overheid haar oren liever hangen naar een projectontwikkelaar. Deze artikelen uit Ons Utrecht, januari en oktober 2001, getuigen van deze bijzondere plek. Na publicatie groeide de weerstand tegen sloop. Het mocht niet baten.
