Oude cultuurlandschappen hebben een eigen, door de eeuwen gegroeid bewustzijn, zegt landschapsecoloog Willem Vos. Dit drukt zich uit in de vele oude elementen uit voorbije eeuwen, die laag na laag nog te traceren. Zo vind je in Toscane nog een aanwijsbare Etruskische, Romeinse en Gotische laag. Een interview over het ‘lezen’ van heuvels, akkers, dorpen en wijngaarden. Lees het land van Dante.
Alweer zes jaar hebben Steef en Hannie hun kleine, sfeervolle theater aan de Minrebroederstraat in het hartje van de Domstad. Waar Hennie Oliemuller dertig jaar lagn g echt Utrechts cabaret vertolkte, streeft Schinkel naar een breder repertoire van veelal kleinschalig, kwalititatief hoogwaardig theater. Groot interview.
Praten met lotgenoten, juist over een beladen onderwerp als zelfdoding, kan erg opluchten en mensen zelfs ervan weerhouden een einde aan hun leven te maken. Hier een interview met Peter en Maaike over hoe de praatgroep functioneert en hoe iemand tot drastische beslissingen kan komen. Gepubliceerd in Ons Utrecht op 30 januari 2002.
Het volgende bericht verscheen op woensdag 12 december 2001 in Ons Utrecht:
Bouwhistoricus: ‘Vondst uniek voor Nederland”
Middeleeuwse gang gevonden onder rechtbank
Inmiddels, wij schrijven 2010, maakt de gang deel uit van de grote zaal annex voormalige refter. Stenen en bouwstructuur zoals aangetroffen, zijn nog steeds te zien daar. Hier leest u over de achtergronden, de ontdekking en de archeologische implicaties ervan.
Zuid-Limburg heette in de achttiende eeuw nog Overmaas. Een ruig heuvelland, grotendeels onverhard, met veel banditisme, zoals je vaker ziet in betwiste grensgebieden. Overmaas was verdeeld tussen Duitse, Franse en Nederlandse invloedssferen en de grenzen liepen nog grilliger dan nu. Kerken, pastorieën, boerderijen; op alle plaatsen waar wat te halen viel, kon men rekenen op een bezoek van ‘nachtdieven en knevelaars’. Dit artikel uit 1992, verschenen in Alledaagse Dingen, een tijdschrift van het Nederlands Centrum voor Volkscultuur, heet ’s Nachts geheime mantel, de dag zijn schone schijn
Vele duizenden kerkepaden, heggen, bosschages, bruggetjes en doorgangen verdwenen in de laatste honderd jaar. Ot en Sien wonen hier al lang niet meer, en Jac P. Thijsses ‘Bonte Wei’ is lang niet overal meer te bewonderen. En toch. De vele kleine landschapselementen die overal in Nederland nog te vinden zijn, blijven ‘schuilplaatsen van het gemoed’ zoals Ton Lemaire die noemt in zijn Filosofie van het Landschap. Wij mensen blijven met hart en ziel verbonden met onze omgeving. Hoe, dat leest u in Het bewandelbare landschap
Vermoedelijk is er nooit een ‘versus’ geweest tussen deze twee beschaafde heren die, wandelend door lanen, elkaar op vriendelijke wijze onderhielden over hun opvattingen. Niettemin zijn er duidelijke verschillen in wetenschapsopvatting; tussen de dichter en natuuronderzoeker Goethe en de visionair, occultist en natuurkundige Isaac Newton. Dit artikel uit 1995 stelt fundamentele vragen als: zijn kleuren gewoon spectraalbrekingen van het licht, of is er meer aan de hand en hebben zij een diepgaande invloed op de psyche?Lees Kleuren tegen het licht
Vestdijk en de keizer, twee Doornse kopstukken
Tussen 1939 en 1941 woonden Wilhelm II en Simon Vestdijk allebei levend en wel in Doorn. De twee bekendste Doornaren van de laatste eeuw: een ex-keizer en een Nobelprijs-genomineerde schrijver. Twee zeer verschillende individuen, wier werelden zich door de fysieke nabijheid bijna raakten. Dit verhaal zet uiteen hoe, wanneer en waar. Lees verder
Literair cabaret aan Oudegracht
Amphi Parnas (1951) bleef steken in goede bedoelingen
De snelweg Amsterdam-Utrecht was nog in aanbouw, de Zeeuwse watersnoodramp nog niet gebeurd. De streekroman bloeide. Wij schrijven 1951 en het herstellen van oorlogsschade kwam nog op de eerste plaats, zoals in de hele periode ’45-’55. Het eten was zojuist van de bon. In dit klimaat ontstond op 8 januari 1951 in hartje Utrecht een literair cabaret, en een van de eerste naoorlogse lichtpuntjes: Amphi Parnas. Lees verder
Toren in de Meye bijgenaamd Piet Potlood, bron: Flickr, Martijn vdS
Groene Hartpad 4: etappe Meye-Woerden
Blaffende honden bijten niet
Honderddrieëndertig bochten telt de Meije, nergens anders in het Groene Hart vind je zo’n lange kronkelweg. Getrouw volgt hij de meanders door wat ooit een onafzienbare veenwoestenij was tussen duin en Heuvelrug. Etappe 4 passeert onder andere een bloeiende lusthof, een kronkelende grasdijk door de polders en diverse ‘bissiger hunde’.
Zilvervis 