(Door Frank Flippo)

Tot mijn verbazing ontdek ik dat dit blog sinds 11 april 2023 heeft gezwegen. Creatieve ingevingen deelde ik sporadisch op Facebook en Quora, terwijl zilvervis.net toch mijn eigenste kanaal zou behoren te zijn. De laatste nieuwe post was de aankondiging van een door een derde gegeven en door mij georganiseerde workshop. Het laatste persoonlijke stuk is nog langer geleden, van 7 september 2022, over het plan honderden bomen te kappen bij Huis Doorn, dat ik met vele anderen wist te verijdelen maar waaraan deze woorden toch zeker zullen hebben bijgedragen.

Blog, ik heb u verwaarloosd. Mijn nederige excuses en ik ga mijn leven beteren.

In die tussentijd van ruim twee jaar was ik ziek, zwak noch misselijk. Ik reisde, werkte, leefde, zonder dat de wereld buiten mijn kring van dierbaren daar deel aan had. Intussen verscheen niets op Zilvervis; existentiële twijfels, gemakzucht en uitstelgedrag namen hier haast groteske vormen aan. Wel konden bezoekers putten uit de vele oudere teksten hier, maar soit.

(Ik noem dit blog in de eerste alinea mijn eigenste kanaal. Was dat maar waar. Het behoort toe aan de Amerikaanse firma WordPress. Om die reden ben ik bezig een echt eigen kanaal te creëren. Ik heb het domein al geregistreerd, namelijk frankflippo.nl , daar valt momenteel vrijwel niets te lezen. De servers vanwaar mijn huidige zieleroerselen de digitale wereld bereiken, draaien op wordpress.com en dus in San Francisco. |Ik wil dat deze in Nederland geconcipieerde content ook vanuit hier de wereld in gaat. De hele bubs schijn je met een klik te kunnen overzetten. Ik ben nog aan het uitzoeken hoe dit veilig kan gebeuren. Vanaf dat moment zit ik dan op frankflippo.nl…dan ben ik af van de hinderlijke reclames die sinds een paar jaar mijn blog vervuilen. Het begon advertentieloos, tot WordPress dit ineens veranderde. Vanaf toen kon ik hem opnieuw advertentievrij krijgen, alleen moest ik dan meer gaan betalen.)

Hier begint dus mijn eerste teken van leven sinds 2022. Van Douwe Draaisma verscheen jaren geleden ‘Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt’, een melancholieke titel die goed past bij een zwaartillend gehoor. Het is een vanitas en memento mori van deze tijd. Altijd weten dergelijke werken een ruim publiek aan te boren. Ik behoor daar meestal niet toe, ofschoon ik met belangstelling de recensies las.

Desondanks… als er een periode is waarin ik vatbaar ben voor de inzichten in Douwes boek, dan is het wel de sombere Januaar van even na de feestdagen. Zelfs de Driekoningen met hun epifaniën zijn alweer vervlogen; nu gapen de zwaarbewolkte weken ons aan tot aan de eerste Februaar, waar ik ooit een verse narcis kreeg aangereikt ten teken dat ik de winter had overleefd. Dat lijkt tegenstrijdig omdat het voorjaar zich immers pakweg zo’n zes weken later pas aandient, maar in de voorchristelijke oudheid was de eerste februari een keerpunt. Imbolc (in de buik) noemden de oude Kelten het, doelend op al het moois dat de aarde in zich bergt op dat moment. De oude druïden meenden dat dan de diepe winterslaap voorbij is en terra haar eerste, meest prille voorjaarssluimer beleeft, gesymboliseerd door aarzelend hun kopjes opstekende sneeuwklokjes. De christenen maakten er Sint Brigit van, gevierd met zelfgeknutselde kruisjes van riet en een stevige kool-aardappelstamppot met vruchtentaart toe. Deze huiselijke zaken verraden een diepe symboliek waar ik niet iedereen mee wil vervelen maar die ik op verzoek graag toelicht.

Intussen schrijven wij nog steeds slechts de zevende januari en ik plaats hier de foto bij van het beeld Les Temps s’écoule van de Hilversumse beeldhouwer Tineke Bot, geplaatst in 1984 in het Zeister Walkartpark. Onvermijdelijk gaan hierbij mijn gedachten naar het door mij al eerder geciteerde gedicht:

TUINBEELD

De kleuren van het marmer zijn verweerd.

’t Meedogenloos seizoen staat te beginnen.

De tuinman haalt de zomerplanten binnen.

De tuingod wordt niet langer vereerd

met cocktail party en met barbecue.

Hij staat alleen in sneeuw en ijs te wachten.

Geen grammofoon doorbreekt de stille nachten.

Met kerstnacht zelfs komt niemand naar hem toe.

Hij zou het liefst de hele winter wenen,

maar ’t marmer wil zich daar niet goed toe lenen.

(Theo van Baaren, 1912-1989)

Moeizaam staat het nieuwe jaar op, met enigszins ondoorgrondelijke tegenzin deze blogger eveneens. De eerste echte zon van het nieuwe jaar schijnt inmiddels.

U hoort binnenkort meer van mij.